مریم فولادزاده

بامداد جمعه بود که خبر مثل آوار بر سر فضای مجازی خراب شد. خبر سخت و تکان‌دهنده‌ی ترور سردار قاسم سلیمانی توسط موشک آمریکایی از شبکه‌ای به شبکه‌ی دیگر می‌چرخید و خون همه را حتی در فراتر از مرزها به جوش می‌آورد. کاربران فضای مجازی با سرعت تمام، واکنش‌های خود را در فضاهایی چون توئیتر، اینستاگرام، تلگرام و پیام‌رسان‌های داخلی منتشر کردند. در اولین ساعات این جنایت سنگین، توئیت‌‌های عربی و فارسی هر کدام با انتشار دویست‌هزار هشتگ و شبکه تلگرام با بیش از پنجاه و پنج هزار پست، به پوشش خبری این جنایت پرداختند. دو میلیون و ششصد هزار توییت با کلمه ایران، به ترند اول جهان تبدیل شدند. اما این هشتگ‌ها و واکنش‌ها محدود به همان اولین ساعات و روزهای این اتفاق تلخ و گزنده نبود. کاربران با انتشار مداوم عکس‌ها و کلیپ‌هایی از زندگی سردار، سخنرانی‌ها، سرودهای‌ حماسی و نوحه‌ها، به اشتراک گذاشتن حضور میلیونی و حماسی، نوشتن دل‌نوشته و شعر و متن‌های تحلیلی، در داخل کشور و کاربران خارجی با متهم کردن این اقدام وحشیانه ترامپ، میدان فضای مجازی را طی روزهایی که می‌گذشت، یک لحظه ترک نمی‌کردند.

فاطمه کشاورزی

هفته‌ای که گذشت اتقاقی افتاد که کام ملت‌های مسلمان را تلخ کرد. هفته‌ای که در آن همه برای شهادت سردار سلیمانی چای غم نوشیدند و قند تلخ ماتم خوردند. متنهی همه چیز به همین جا ختم نمی‌شود. ماجرا تازه شروع شده و شهادت سردار سلیمانی نقطه‌ای برای آغاز بود. خون به ناحق ریخته‌ی سردار سلیمانی در کشورهای مسلمان جریان‌ساز شد. چیزی که هیچ کس فکر آن را نمی‌کرد و انتظارش را نداشت. این اتفاق تلخ در تاریخ ماندگار خواهد شد. حال سوال این است که این اتفاق چه تاثیرات سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی دارد؟ چه نسبتی با تمدن و تمدن‌سازی دارد؟

آسیه طاهری

در میان مردم دنیا اختلاف نظرهای فراوانی در مورد بسیاری از مسائل سیاسی و اقتصادی و غیره وجود دارد؛ که همین اختلاف نظرها منشاء حرکت‌های عظیمی در جهان بوده است. ایران نیز از این امر مستثنی نیست و تاریخ انقلاب ما تا به امروز کم ندیده است.

از لحظه شهادت سردار قاسم سلیمانی تا سیلی محکمی که روز 18 دی، سپاه پاسداران به صورت آمریکا زد با واکنش‌های گوناگونی مواجه هستیم. واقعیت این است که در مورد این قضیه واکنش آدم‌ها یا قابل پیش بینی بوده‌ یا گاهاً پیچیده و غیر قابل پیش‌ بینی!

فاطمه قاسمی
شب بود. و من خیره به صفحه‌ی لپ‌تاپ که حالا دو روز بود عکس پس زمینه‌ش تغییر کرده بود. صدای پیامک، چشم‌هایم را از لپ‌تاپ پرت کرد روی گوشی:
+ فردا صبح تشییع میای؟
- میام، زودتر میام بریم حرم، یه جا باید تو این شهر باشه که بشه بعد گریه‌هات آروم شی دیگه نه؟
قرارمان مترو بود. راحت ترین و سریع ترین راه برای رسیدن به محل تجمع مردم برای تشییع. خیال میکردم که خب برای مراسمی که قرار است ساعت چهار شروع شود می‎شود سه ساعت زودتر رفت و به زیارت رسید و بعد با خیال راحت رفت تا میدان بسیج. ذهن برنامه‌ریز ِ من، تا به حال هیچ اجتماعی بیش از صد نفر را تجربه نکرده بود، بیچاره!

حدیث عارف

در دل تاریکی کویر کرمان، یک خط نورانی از دور پیدا بود. در آن تاریکی شب جاده‌های منتهی به کرمان همه با این خطوط نورانی حاصل از چراغ ماشین‌ها، نمایان شده بودند. با خودم گفتم چه خوش موقع راه افتادیم و چه خوش موقع رسیدیم. شهرستان ما تا کرمان یک ساعت بیشتر فاصله ندارد اما احتمال دادیم که فردا صبح اگر حرکت کنیم با این حجم از ترافیک به مراسم نمی‌رسیم. شب به منزل یکی از اقوام رفتیم، به جز ما هم مهمان داشتند، از شهرستان‌های دیگر. خانه‌شان بی‌شباهت به خانه‌های عراقی در ایام اربعین نبود. شب تا دیر وقت درباره مراسم فردا صحبت می‌کردیم، همه بی‌تاب فردایی بودند که مهمان داشتیم، یک مهمان عزیز. فرزندی که این بار آمدنش به کرمان با همه آمدن‌های دیگرش فرق می‌کرد. سردار را در کرمان با روضه‌های فاطمیه‌اش می‌شناختم در بیت الزهرا، امسال اما روضه‌اش غوغاست. شب را به سختی به صبح رساندم. صبح زود صبحانه خوردیم و به پیشنهاد صاحب خانه به قدر بضاعت ساندویچ‌های نون و پنیری هم آماده کردیم برای مردمی که در طول مسیر بودند، چه نذرهای ساده‌ای دارند این مردمان کویر! از خانه که بیرون زدیم خیابان‌ها شلوغ بود، در آن ساعت صبح همه انگار به یک هدف به خیابان آمده بودند، مگر می‌شود که امروز کسی در خانه بماند؟

فاطمه کشاورزی

یک سالی هست ساکن قم شده‌ام. فرهنگ مذهبی اینجا برایم تازگی دارد. توقع حضور در هر برنامه‌ی عمومی را اینجا داشتم مگر مراسم وداع با پیکر سردار شهیدی که همیشه به وجودش مفتخر بودم. دلم می‌خواهد یا «سردار شهید» بنویسم یا «حاج‌قاسم سلیمانی»، سر هم نوشتنش داغ دلم را تازه می‌کند و باورم نمی‌شود سردار سلیمانی ورد زبانم شهید شده باشد. مسیر استقبال و وداع از میدان معلم بود تا جمکران. ولی سرچشمه‌اش کوچه پس کوچه‌های قم بود و خیابان‌های اصلی و فرعی منتهی به میدان معلم. با سه نفر دیگر راهی چهارراه شهدا شدم. یکی از همراهانم می‌گفت امروز هر چه دلتان می‌خواهد از شهید طلب کنید. دیگری به خنده می‌گفت «خب من میخوام همین امشب پایان‌نامه‌م رو برام بنویسه!». تا چهارراه شهدا و شنیدن این حرف‌ها و شوخی‌ها ربع ساعتی طول کشید. تاب نیاورم و سر چهارراه التماس دعا گفتم و جدا شدم. از سیل جمعیت مات و مبهوت بودم. اکثر مغازه‌ها بسته بود. فقط در محرم قم این همه سیاهی و ماتم دیده ‌بودم. شهر غرق در عزا و سوگ بود. چند دقیقه سر چهارراه ایستادم تا کمی از این شُک دربیایم. انتظار چنین اتفاقی برای سردار را نداشتم. غیرمنتظره‌ بودنش سنگین بود. یکهو زمین از وجودش خالی شود دردناک است.